Μια παράσταση-λειτουργία, μια επιμνημόσυνη δέηση όπου ο ηθοποιός-μύστης-ιερέας-κοσμονάυτης στο χρόνο, ενσαρκώνει τις μορφές στο έργο του Αισχύλου, σε μια κρύπτη, πλάι στον τάφο του Δαρείου. Η κρύπτη γίνεται ένας "πανάγιος τάφος" κι ένα τοπος μνήμης και θρήνου για αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες, σε μια τελετουργία που εξερευνά την πτώση και το πένθος των Ηττημένων, αναρωτώντας το ερώτημα αν είμαστε εμείς οι ηττημένοι, αυτοί που με τα τρίσκαλμα χαθήκαμε.