Στον «Αίαντα» του Γιάννη Ρίτσου, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από την εσωτερική σύγκρουση στην πλήρη κατάρρευση της ταυτότητας. Ο ήρωας απογυμνώνεται από κάθε βεβαιότητα και βρίσκεται μόνος απέναντι στην ήττα, τη μνήμη και την ίδια του ύπαρξη. Η σκηνική προσέγγιση δεν αναζητά την αναπαράσταση ενός μυθικού ήρωα, αλλά την αποκάλυψη ενός ανθρώπου, εκεί όπου το σώμα προηγείται του λόγου και ο μονόλογος μετατρέπεται σε ζωντανό πεδίο σύγκρουσης.